[NEWS] FICTION YAOI อาจโดน ...... !!!, ระวังกันด้วยนะค่ะ

[key,,___nan]

เครดิต http://www.siamzone.com/board/view.php?sid=634863&cache=122


เพราะ "รัก" เลยทำได้ทุกอย่าง

จะอ้างแบบนั้นก็คงได้

เพราะถ้า "ไม่รัก" คนเขียน "แฟน ฟิคชั่น" อันหมายถึงนิยาย ที่ระยะหลังหลายคนสนใจเขียนเป็นตอนๆ ลงในอินเตอร์เน็ต คงไม่จับคาแร็กเตอร์ของนักร้องคนดัง ศิลปินในดวงใจมาใส่ไว้ในเรื่อง

ด้วยเหตุนี้ "ดงบังชินกิ, ซูเปอร์จูเนียร์, ชินฮวา" ฯลฯ จากเกาหลี รวมไปถึง ""กอล์ฟ-ไมค์" พิชญะ-พิรัชต์ นิธิไพศาลกุล" หรือ "เค-โอทิค" คนดังของไทยจึงไปปรากฏชื่ออยู่ในนวนิยายหลายต่อหลายเรื่อง

ซึ่งไม่แปลก

ก็ขนาด "แฮรี่ พอตเตอร์" ก็ยังเคยถูกนำไปเขียนถึงมาแล้ว

อันที่จริงฟิคชั่นที่เขียนๆ กันนั้นมีหลายแนว ทั้งฮา-ฮา, บู๊ ต่อสู้, รักแหววๆ แต่แนวที่อยากพูดถึงวันนี้ คือแนวที่กำลังได้รับความนิยม โดยเนื้อหาจะออกมาในโทน "วาย" ให้หนุ่มหล่อรักกับคนหน้าใสอย่างเพื่อนร่วมวงเดียว แถมพวกเขายังออกอาการรักจริง-ต้องได้ ดังนั้นจึงไม่มีละ การแอบรักเฉยๆ แต่ต้องมีบทรักที่หวือหวา น่าหวาดเสียว และมีรุนแรงถึงขั้นพระเอกข่มขืนพระเอกอีกคน (ถ้าจะนับกันจาก "เพศ" น่ะนะ) กันซะแทบทุกเรื่อง

ถามจากคนเขียนหลายคน พวกเขาและเธอบอกตรงกันว่า ต่างก็เป็นแฟนของศิลปินเหล่านี้ทั้งนั้น บางคนเขียนแล้วเขียนอีก เขียนแล้วแจกให้อ่านฟรีๆ ทางเน็ตก็มี พิมพ์เป็นเล่มขายกันเฉพาะกลุ่ม ชนิดที่คนแปลกหน้าไปขอซื้อก็ไม่ขาย เพราะไม่มั่นใจว่าจะเป็นสายตำรวจมาล่อซื้อหรือเปล่าก็มี

งานนี้นัยว่าหลังจากถูกจับไปครั้งหนึ่งก็เข็ดหลาบ จึงขอป้องกันตัวเอง ขายแต่คนคุ้นหน้าคุ้นตา ซึ่งมักจะเป็นเด็กน้อยวัยใสดีกว่า

คนเขียนบางคนนั้นอายุยังไม่มาก ก็แน่ละ แฟนๆ นักร้องเหล่านี้อายุจะซักเท่าไหร่กันเชียว ขณะที่คนเขียนบางคนบอกว่าตอนเริ่มต้นน่ะก็แค่ 10 กว่าๆ แต่ว่าเขียนมานานหลายปี จนตอนนี้ 20 กว่าๆ ก็ยังเขียนอยู่เลย

ที่เริ่มเขียนฟิคก็เพราะชื่นชอบในตัวศิลปิน นี่คนเขียนซึ่งไม่เปิดเผยชื่อและหน้าตาเล่าให้ฟัง

"ชอบเวลาที่เขาอยู่ด้วยกัน คุยกันน่ารักดี ก็เลยจับมาเป็นตัวเอกในจินตนาการของเรา แล้วสร้างขึ้นเป็นนิยายเฉพาะกลุ่ม ซึ่งหลังๆ ก็เริ่มบูม เริ่มแพร่หลาย" เธอเล่า พร้อมเปิดใจ บอกไม่รู้เป็นอะไร รู้แต่เขียนทีไรก็รู้สึกว่าได้ใกล้ชิดศิลปินที่รักมากขึ้น

เธอจึงเขียน เขียน และก็เขียนไง

ส่วนที่ว่าทำไมต้องชายรักชาย และต้องมีเซ็ ก ซ์รุนแรง ทั้งๆ ที่หากเขียนแบบหวานแหววธรรมดาก็จะสามารถตีพิมพ์เป็นเล่มและวางขายอย่างเปิดเผย ผู้เขียนรายเดิม ก็ยกให้เป็นเรื่องของจินตนาการอีกครั้ง

"แต่จินตนาการเรากับเรื่องจริงก็คนละเรื่องกัน"

"จริงๆ เขาอาจจะเป็นแมนเต็มตัวก็ได้"

แต่ในนิยายขอให้เป็นชายที่รักชายเถอะ

ส่วนที่ว่าถ้าเขียนให้เบาหน่อยอาจจะขายได้กว้างขึ้น นั่นก็จริง แต่หากเขียนแนวนั้นก็จะเหมือนนิยายธรรมดาๆ จากสำนักพิมพ์ที่ขายเรื่องใสๆ ให้วัยรุ่นทั่วไป ไม่แตกต่าง

ส่วนฉากข่มขืน คนเขียนออกตัวว่า "มันก็เป็นไปตามท้องเรื่อง" และ "ไม่ใช่มีแต่แนวนี้เสมอไป" อย่างไรก็ตาม ยอมรับว่าถ้ามีก็เรตติ้งดีเหมือนละครทีวีนั่นแหละ เพราะไงๆ เลิฟซีนก็เป็นจุดขาย

เรื่องนี้แม้ผู้จัดการของนักเขียนเจ้าของนามแฝง "มิซากิ" จะยอมรับ แต่ก็ขอประกาศจุดยืนชัดเจนว่าเรื่องของมิซากิ จะไม่มีฉากที่ล่อแหลมเกินความยอมรับของสังคมไทย

"พูดตรงๆ นะครับ สมัยนี้วงการฟิคชั่นได้รับความกระเทือนจากหลายๆ อย่าง"

นั่นคือนอกจากตำรวจที่คอยตรวจจับ แบบบางทีไม่ได้อ่านละเอียด จนเป็นเหตุให้เรื่องที่ไม่มีอะไร โดนหางเลขไปด้วยแล้ว ตัวคนอ่านบางส่วนก็ทำให้กระเทือนด้วยเหมือนกัน

"เพราะกลายเป็นว่าถ้าไม่มีฉากหวือหวา เรื่องจะไม่ได้รับความนิยม ทำให้นักเขียนหลายคนหมดกำลังใจ แล้วหันไปเขียนแนวหวือหวาแทน"

งานของมิซากิที่ตีพิมพ์ หลังเผยแพร่ในอินเตอร์เน็ตแล้วมีคนอยากเก็บเป็นเล่มไว้หยิบอ่านมีทั้ง "Friend?", "I knew but I" และ "Mouichido kimini aitai 1" ซึ่งเขาบอกว่าแต่ละเรื่องพิมพ์ไม่มากนัก แค่ 100-300 เล่ม เพราะทุกอย่างต้องลงทุนเองหมด หลังจากนำเสนอสำนักพิมพ์บางแห่งแล้วได้รับข้อเสนอให้เปลี่ยนชื่อตัวละคร เป็นใครก็ได้ที่ไม่ใช่นักร้องคนดัง รวมทั้งมีการเปลี่ยนเพศ ให้นางเอกเป็นผู้หญิงจริงๆ

ซึ่งเขาไม่โอเค

"ถ้าคนที่เห็นแก่เงินก็คงยอมอยู่แล้วละครับ แต่เนื่องด้วยแฟนคลับเราก็มี ที่ชอบอ่านแบบนี้ ถ้าเราแก้ไปก็เหมือนหักหลังพวกเขา"

ดังนั้นคนเขียนฟิคฯจึงไม่หวังอะไรจากสำนักพิมพ์นัก ที่อยากได้คงเป็นเรื่องความเข้าใจจากภาคส่วนต่างๆ มากกว่า ว่าฟิคชั่นแบบนี้ไม่ใช่จะไม่ดีไปเสียหมด ก็ต้องมีดีบ้าง ไม่ดีบ้าง ปะปนกันไป ขณะเดียวกันก็อยากให้เข้าใจว่าคนที่สนใจทำเรื่องแบบนี้ไม่ใช่คนเหลวไหล ไร้สาระ

สิ่งที่ยืนยันคือ "มิซากิ" น่ะเรียนคณะมนุษยศาสตร์ เอกภาษาญี่ปุ่นได้เป็นที่ 1 ของรุ่น ขณะที่ผู้จัดการอย่างเขาเป็นนักเรียนทุนพัฒนากำลังคนด้านวิทยาศาสตร์ และเป็นพี่เลี้ยงโอลิมปิควิชาการด้วย

"แค่นี้ก็บอกได้แล้วครับ ว่าจะเหมารวมไม่ได้"

เขายังยืนยันด้วยว่าหากคนอ่านเลือกฟิคฯดีๆ หยิบอ่านได้ถูกเล่ม ฟิคฯก็จะเป็นการเสริมสร้างภูมิคุ้มกันให้กับคนอ่านด้วย

"เพราะในการแต่งอะไรคนเขียนควรจะสอดแทรกสาระเข้าไปด้วย เช่น ให้ตัวละครที่อกหัก ที่ถึงมีความคิดจะฆ่าตัวตาย แต่ก็ไม่ให้เขาฆ่า พร้อมกับสอดแทรกประโยคกินใจเข้าไป ถือเป็นการสอนอะไรอ้อมๆ เรื่องของชีวิตไปได้ เพราะหลังจากทำเรื่องพวกนี้เราก็พอรู้ว่าคนอ่านของเรามีช่วงอายุแค่ไหน และถ้าเราทำอะไรไม่คิด ผ่านทางฟิคไป ก็เหมือนทำลายเยาวชนทางอ้อมเหมือนกัน"

นี่คือมุมของนักเขียน

ขณะที่ในสายตาของคนอ่าน นี่คือคำตอบต่อคำถาม "ทำไมคุณถึงชอบอ่านฟิค Y"

"ตอบตามตรงคือ หื่น รุนแรง จิ้นง่าย ("อิมเมจิ้น" คือจินตนาการง่าย) และมีบางอย่างที่ในฟิคชาย-หญิงจะไม่มี มันเหมือนเป็นการท้าทายทั้งคนแต่งและคนอ่าน"

"ฟิคชาย-ชายจะออกแนวรุนแรงมาก การกลับไปอ่านฟิคชาย-หญิงทำให้รู้สึกเฉยๆ สรุปคือที่อ่านเพราะรุนแรงดี" หนุ่มรายหนึ่งบอก

ขณะที่สาวอีกคนก็ว่า แม้จริงๆ แล้วจะอ่านได้ทุกแนว ชาย-หญิง, ชาย-ชาย, หญิง-หญิง แต่ก็ชอบแนวชาย-ชายมากกว่า "เราชอบหื่นๆ อ่ะ" เธอว่างั้น

อีกรายออกตัวเลยว่าไม่ใช่เพราะหื่น แต่ "เมื่อก่อนก็อ่านฟิคชาย-หญิง

แต่พอมาอ่านชาย-ชายก็ไม่กลับไปอ่านชาย-หญิงอีกเลย เราว่า มันเลี่ยนนะ ไม่ค่อยมีสีสันเท่าไหร่ นอกจากสนุกจริงๆ ก็จะอ่าน แต่ถ้าชาย-ชาย หนุกไม่หนุกก็อ่าน"

ได้รู้อย่างนี้แล้วผู้ใหญ่คงใจสั่น

อย่างไรก็ตาม ลัดดา ตั้งสุภาชัย ผอ.ศูนย์เฝ้าระวังทางวัฒนธรรม กระทรวงวัฒนธรรม ก็บอกว่าฟังแล้วเฉยๆ และก็ไม่แปลก

"จะบอกว่าไม่แปลกเพราะเมื่อ 5 ปีก่อนกระทรวงวัฒนธรรมก็เพิ่งกวาดล้างการ์ตูนญี่ปุ่นใต้ดินที่มีเนื้อหาทำนองเดียวกันไป ส่วนตัวก็คิดว่าอาจจะเป็นเรื่องของการทำซ้ำโดยคนที่อ่านหนังสือพวกนี้สมัยก่อน เพียงแต่เปลี่ยนตัวละครเป็นศิลปินที่ชื่นชอบ แล้วก็ทำซ้ำกันต่อๆ ไปเรื่อยๆ เป็นทอดๆ ซึ่งไม่ใช่เรื่องน่าแตกตื่นว่าทำไมเด็กอายุน้อยๆ ถึงคิดเรื่องแบบนี้ได้ เพราะเป็นการเลียนแบบเท่านั้น ซึ่งคนเขียนอาจจะไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตัวเองเขียนอะไรอยู่"

อย่างไรก็ตาม ลัดดาว่า ถึงแม้จะไม่น่าตกใจแต่ก็ต้องวิตกอยู่บ้างด้วยเนื้อหา ซึ่งคนอาจจะบอกว่าเรื่องเพศเป็นเรื่องธรรมชาติ แต่ว่าเรื่องเพศที่เขียนกันอยู่นั้นเป็นเรื่องเกินจริงไป ปัญหาคือคนที่ขาดประสบการณ์ชีวิตที่ดี หรือคนที่มีภูมิคุ้มกันทางสังคมต่ำ หรือมีความอ่อนแอบอบช้ำทางจิตใจอาจจะอยาก เอาไปลองทำกับใคร เหมือนอย่างเหตุการณ์ เด็กที่จี้รถแท็กซี่เลียนแบบการเล่นเกม

ลัดดามองว่าการจัดเรตติ้ง เพื่อแยกคนอ่านรุ่นเด็กๆ ออกจากหนังสือประเภทนี้ แม้ว่ากระทรวงวัฒนธรรมจะกำลังดำเนินการเรื่องนี้อยู่ แต่เธอก็มองว่าถ้าใช้กระบวนการทางสังคมน่าจะเป็นทางออกที่ดีกว่าการออกเป็นกฎหมายแล้วไปไล่จับดำเนินคดี

หลายคนอาจจะกำลังอมยิ้มน้อยๆ กับคำว่า "กระบวนการทางสังคม" เพราะหากมีการจัดการที่สวยหรูดังคำนั้นได้จริง ทั้งนักเขียนวัยเยาว์และหนอนน้อยๆ ที่หลงใหลในตัวอักษรก็จะได้มีทิศทางที่ดีให้โบกบินไปได้ในอนาคต

"แต่ก็ขึ้นอยู่กับว่ากระบวนการทางสังคมนั้น จะถูกจัดขึ้นเพราะความรักด้วยหรือเปล่า"


-----------------------------------

ไปเจอมาเลยอยากให้อ่านดู ไม่แน่ใจว่าเคยอ่านกันรึยัง
แต่ก้เป็นห่วงอ่ะค่ะ สงสัยคงต้องระวังๆ กันหน่อยท่าจะดีกว่า

[Nuna_MinKey]

ง่า

อ่านแล้วก็รู้สึกไม่ค่อยดีเลยอ่า

แต่มานก็ขึ้นอยู่ความชอบของคนนะคะ

อย่างน้อยเราก้ไม่ได้ทำให้ใครเสียหายนินา

(หรือปล่าวหว่า?)

[Manatsu_P]

เฮ้อออออออ....

พวกเราไม่ได้ทำอะไรเสียหายซักหน่อย

บางทีถ้าไม่มีใครพูดเรื่องพวกนี้ผ่านสื่อตั้งแต่แรก

ก็อาจจะมีคนที่อ่านอยู่แค่ในวงแคบๆก็ได้นะ

ยิ่งมีคนพูดถึง มันก็เหมือนยิ่งกระตุ้นให้คนสนใจอะแหละเน๊อะ

..............

[Anomii]

เรารักเราชอบอ่ะเน๊อะ
จริงๆไม่เห็นเสียหาย
มันก็แค่ศิลปินที่เราชื่นชอบ
มันก็แค่มโนภาพในจิตนาการ *


ต่างคนต่างความคิด ,,



เราไม่ทำให้ใครเดือดร้อนก็พอแล้ว(มั้ง)*

[argen]

คนทำข่าว ถามเด็กเกรียนไงเลยทำตอบแบบเกรียนๆ
แล้วเราก็ถูกมองในแบบผิดๆ
อื้ม... แต่แม่รับรู้ด้วยคงไม่เป็นไรหรอก ฮ่าๆ

[Ni'New]

รุสึกไม่ค่อยดีเลยอ่า


แต่ก้อนะ...มันแล้วแต่คนชอบนี่เนอะ ^^

[Tamniiz"sNoona.]

แล้วแต่คนชอบนี่นา...

[SHINee_Hokey]

มันขึ้นอยู่กับบุคคลอ่า

[llsunshinell]

>อ่า
ก็อ่านแล้วมันชอบนิ๊
มีความสุขด้วย
แบบเครียดเรื่องอ่านหนังสือ
มาเปิดคอมอ่านฟิค
เหมือนขึ้นสวรรค์รุยยยยยยย%
เน๊าะ?
กวาดล้างไงก็ไม่หมดหรอก
ของดีแบบนี้ เน๊าะ?